دانشگاه تبریز
چکیده: (9 مشاهده)
هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی تحریک الکتریکی مغز، پارادوکس‌درمانی و طرحواره‌درمانی بر بدتنظیمی هیجانی در افراد بهبودیافته از اختلال مصرف مواد دارای اختلالات سایکوسوماتیک انجام شد. روش: این مطالعه نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه افراد دارای سابقه اختلال مصرف مواد بود که در مرحله تداوم بهبودی قرار داشته و از اختلالات سایکوسوماتیک رنج می‌بردند. از این میان، ۶۰ فرد بهبودیافته به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌تصادف در چهار گروه تحریک الکتریکی مغز، پارادوکس‌درمانی، طرحواره‌درمانی و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه تحریک الکتریکی مغز طی ۱۰ جلسه ۱۰ دقیقه‌ای و گروه پارادوکس‌درمانی و گروه طرحواره‌درمانی طی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای مداخله دریافت کردند. ابزار پژوهش مقیاس دشواری در تنظیم هیجان بود. یافته‌ها: هر سه مداخله در مقایسه با گروه کنترل موجب کاهش معنادار بدتنظیمی هیجانی شدند. پارادوکس‌درمانی در بدتنظیمی هیجانی نسبت به دو روش دیگر اثربخشی بیشتری داشت؛ ولی تفاوت بین تحریک الکتریکی مغز و طرحواره‌درمانی معنادار نبود. نتیجه‌گیری: هر سه روش تحریک الکتریکی مغز، پارادوکس‌درمانی و طرحواره‌درمانی در کاهش بدتنظیمی هیجانی بهبودیافتگان مصرف مواد دارای اختلالات سایکوسوماتیک مؤثرند و پارادوکس‌درمانی از اثربخشی بیشتری برخوردار است. بنابراین، این مداخلات در برنامه‌های بازتوانی و درمان اعتیاد قابل استفاده هستند.
واژه‌های کلیدی: بدتنظیمی‌هیجانی، تحریک‌الکتریکی‌مغز، طرحواره‌درمانی، پارادوکس‌درمانی، اختلالات سایکوسوماتیک، اختلال مصرف مواد
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
