استادیار، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
چکیده: (30 مشاهده)
: هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی گروهی بر خودشیفتگی مرضی و خودکارآمدی ترک در افراد مبتلا به سوء مصرف مواد محرک بود. روش: طرح پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه افراد مبتلا به سوء مصرف مواد محرک که به مراکز ترک اعتیاد زیر نظر سازمان بهزیستی شهر آبادان در سال 1402 مراجعه کردند. به روش نمونهگیری هدفمند نمونهای شامل 50 نفر از افراد با سابقه سوء مصرف مواد محرک انتخاب شدند و به روش تصادفی در دو گروه آزمایش (25 نفر) و کنترل ( 25نفر ) قرار گرفتند. ابزار اندازهگیری پرسشنامهی خودشیفتگیمرضی و پرسشنامه خودکارآمدیترک بود. شرکتکنندگان هر دو گروه به سوالات پرسشنامهها پاسخ دادند . جلسات رفتاردرمانی دیالکتیکی گروهی در 8 جلسه 90 دقیقهای بر روی گروه آزمایش اجرا شد. تجزیه و تحلیل دادهها به روشهای محاسبه شاخصهای آمار توصیفی، تحلیل کواریانس چند متغیری و تحلیل کواریانس تک متغیری (در متن مانکووا) به کمک نرم افزار SPSS23 انجام شد. یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد بین گروه آزمایش و کنترل از نظر میانگین نمره خودشیفتگیمرضی و خودکارآمدیترک در مرحله پسآزمون تفاوت معنیدار وجود داشت (p≤0.05). به عبارت دیگر آموزش رفتاردرمانی دیالکتیکی گروهی باعث کاهش خودشیفتگیمرضی و افزایش خودکارآمدیترک در افراد مبتلا به سوء مصرف مواد محرک بود. نتیجهگیری: پیشنهاد میشود متخصصان حوزه سلامتروان و اعتیاد با به کارگیری رفتاردرمانی دیالکتیکگروهی در جهت کاهش مشکلات روانشناختی مراجعهکنندگان ترک بهره ببرند و همچنین کارگاههای آموزشی برای خانوادهها برگزار شود تا علائم هشداردهنده عود را بشناسند و از تقویت ناخواسته ویژگی خودشیفتگی و یا کاهش خودکارآمدی ترک جلوگیری کنند.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
