دوره 19، شماره 76 - ( 6-1404 )
جلد 19 شماره 76 صفحات 243-219 |
برگشت به فهرست نسخه ها
دانشیار، گروه روان شناسی بالینی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.
چکیده: (391 مشاهده)
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی خودمهارگری و شفقت به خود در رابطه بین ذهنآگاهی با گرایش به عود مصرف مواد در افراد وابسته به مواد تحت درمان نگهدارنده با متادون انجام شد. روش: پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر افراد وابسته به مواد تحت درمان با متادون مراجعهکننده به مراکز ترک اعتیاد شهر شاهرود بود. از این میان، 312 نفر با توجه به ملاکهای ورود و خروج به شیوه نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. در این پژوهش، شرکت کنندگان مقیاس گرایش به عود مصرف مواد، پرسش نامه پنج وجهی ذهن آگاهی، مقیاس خودمهارگری و پرسش نامه شفقت به خود را تکمیل کردند. به منظور تحلیل مدل پژوهش از مدلسازی معادلات ساختاری استفاده شد. یافتهها: ذهنآگاهی با گرایش به عود مصرف مواد رابطه منفی مستقیم و معناداری داشت و خودمهارگری و شفقت به خود در این رابطه نقش واسطهای معنادتری داشتند. در مجموع، نتایج نشان داد که مدل از برازش مطلوبی برخوردار بود. نتیجهگیری: یافتههای این مطالعه ظرفیت درمانی مداخلات ذهن آگاهی و خودشفقتورزی را در پیشگیری از عود مصرف مواد برجسته میکنند. ذهن آگاهی با ارتقای خودمهارگری و خودشفقتورزی و کاهش تمایل به عود به عنوان یک عامل محافظتی در مدیریت چالشهای مرتبط با اختلالات مصرف مواد عمل میکند. گنجاندن مداخلات متمرکز بر ذهن آگاهی در برنامههای توانبخشی اعتیاد میتواند خودمهارگری و شفقت به خود را افزایش داده و گرایش به عود و وسوسه مصرف مواد را کاهش دهد.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |