دوره 15، شماره 62 - ( 11-1400 )                   جلد 15 شماره 62 صفحات 140-113 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


گروه مشاوره، دانشگاه غیرانتفاعی خیام، مشهد، ایران.
چکیده:   (724 مشاهده)
هدف: باتوجه به شیوع روزافزون اعتیاد، هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی طرحواره ‏درمانی و رفتاردرمانی‏ شناختی بر تاب‏آوری، تنظیم شناختی هیجان و ولع مصرف در افراد سوء‏مصرف ‏کننده مواد بود. روش: این مطالعه یک طرح نیمه آزمایشی با پیش آزمون – پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل در انتظار درمان بود. جامعه آماری این پژوهش سوء مصرف کنندگان مواد مراجعه کننده به کلینیک‏ های تخصصی درمان سوء مصرف مواد در شهر مشهد در سال 1399 بود. پژوهش حاضر بر روی 45 فرد در سه گروه طرحواره‏ درمانی (15نفر؛20جلسه؛ جلسه90دقیقه؛ هفته ‏ای یکبار)، رفتاردرمانی‏ شناختی (15نفر؛ 12جلسه؛ جلسه90دقیقه؛ هفته ‏ای یکبار) و کنترل در انتظار درمان (15نفر) انجام گردید. گروه‏ ها با استفاده از مقیاس تنظیم شناختی هیجان گارنسفکی (2001)، تاب‏ آوری کانر و دیویدسون (2003) و مقیاس کوتاه ولع مصرف مواد (1995) مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه ­گیری مکرر تحلیل شدند. یافته‏ ها: نتایج بیانگر آن بود که طرحواره درمانی و رفتاردرمانی شناختی بر تاب ­آوری، تنظیم شناختی هیجان و ولع مصرف در دو گروه آزمایش به طور معناداری موثر بودند و رفتاردرمانی شناختی در پس ­آزمون تاثیر بیشتری بر تاب ­آوری و ولع مصرف مواد و طرحواره درمانی تاثیر بیشتری در مرحله پیگیری در تنظیم شناختی هیجان، تاب­ آوری و ولع مصرف افراد داشت (0/05>P). نتیجه‏ گیری: بنابراین، هر دو روش طرحواره ‏درمانی و رفتاردرمانی‏ شناختی بر متغیرهای پژوهش در افراد سوء‏مصرف ‏کننده مواد موثر هستند. اما، طرحواره ‏درمانی اثر موثرتری در پیشگیری از بازگشت نشانگان در دراز‏مدت دارد.
متن کامل [PDF 544 kb]   (213 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1400/1/10 | پذیرش: 1400/11/10 | انتشار: 1400/12/14

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.