fa اثر بخشی امید درمانی بر کاهش میزان افسردگی و پیشگیری از عود در زنان درمان جوی وابسته به مواد مخدر عمومى General پژوهشي Research مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی آموزش امید درمانی بر کاهش میزان افسردگی و پیشگیری از عود در زنان درمان جوی وابسته به مواد مخدر بود. روش: دریک طرح شبه آزمایشی 20 مراجعه کننده با تشخیص اختلال سوء مصرف مواد افیونی که دوره سم‌زدایی را با موفقیت به پایان رسانده و نمره 14 یا بالاتر علائم افسردگی در پرسشنامه افسردگی بک (ویرایش دوم) را دارا بودند، با روش نمونه‌گیری در دسترس در دو گروه آزمایشی (10نفر) وگروه گواه (10نفر) به طور تصادفی تقسیم شدند. گروه آزمایشی به مدت 8 جلسه گروهی تحت آموزش امید درمانی قرار گرفتند و گروه گواه در طول این مدت هیچ درمانی دریافت نکردند. آزمودنی‌های مورد پژوهش توسط مقیاس امید اسنایدر و افسردگی بک (ویرایش دوم) وآزمایش مورفین پیش از شروع و پایان درمان و پس از اتمام مرحله پیگیری 2 ماهه، مورد ارزیابی قرار گرفتند. جهت تحلیل داده ها از آزمون خی دو، آزمون Z نسبت و آزمون تجزیه و تحلیل کواریانس استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که آموزش امید درمانی می تواند کاهش قابل ملاحظه ای در میزان نشانگان افسردگی زنان معتاد ایجاد کند. بعلاوه، نتایج آزمون مجذور خی حکایت از معناداری تفاوت تعداد زنان عود کرده با توجه به گروه (آزمایش و گواه) داشته است. نتیجه‌گیری: به طور کل، نتایج این تحقیق نشان می دهد که آموزش امید درمانی در کاهش میزان افسردگی و پیشگیری از عود در زنان درمان جوی وابسته به مواد مخدر موثر می‌باشد. Introduction: The aim of the present research was the investigation of the effectiveness of hope therapy on reduction of the degree of depression symptoms and prevention of relapse in cure-seeker women with dependency to narcotic drugs. Method: In semi-experimental research method 20 clients who diagnosed as substance abuse disorder that completed detoxification period successfully, and they were scored more than 14 in depression symptoms (Beck depression questionnaire, second edition) selected by available sampling and assigned to two experimental (n=10) and witness (n=10) groups randomly. Experimental group was trained for 8 sessions under training of hope therapy and witness group was not under any training. The experimental peple were evaluated by Snyder Hope scale and Beck depression questionnaire and morphine test before beginning of therapy. After it and after the completition of the two months follow-up period. For analyzing of data chi square test, Z test, and ANCOVA were applied. Results: The results showed that hope therapy education could create considerable reduction in degree of depression symptoms of women suffering from addiction. In addition, results of chi square test indicated significant difference between the number of relapsed women in experimental and witness groups. Conclusion: in general, results of this survey show that hope therapy education is effective in reduction of degree of depression symptoms and prediction of relapse in cure-seeker women suffering from addiction. امید درمانی, افسردگی, وابستگی به مواد, پیشگیری ازعود hope therapy, depression, substance dependency, prevention of relapse 21 40 http://etiadpajohi.ir/browse.php?a_code=A-10-372-73&slc_lang=fa&sid=1 Akram S Raesian اکرم سادات رئیسیان akramraesian@gmail.com 10031947532846001002 10031947532846001002 Yes Allameh Tabatabaee University دانشگاه علامه طباطبایی Mahmood Golzari محمود گلزاری 10031947532846001003 10031947532846001003 No Allameh Tabatabaee University دانشگاه علامه طباطبایی Ahmad Borjali احمد برجعلی 10031947532846001004 10031947532846001004 No Allameh Tabatabaee University دانشگاه علامه طباطبایی