دوره 3، شماره 10 - ( 5-1388 )                   جلد 3 شماره 10 صفحات 97-114 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


دانشگاه پیام نور
چکیده:   (7614 مشاهده)
مقدمه: در طول چند دهه گذشته، پژوهش‌ها در خصوص سوء مصرف و وابستگی به مواد، از نگاه صِرف به عوامل خطرآفرین به سوی عوامل حفاظتی تغییر جهت داده است. از سوی دیگر، در طول دو دهه گذشته مفهوم تاب‌آوری در حوزه روان‌شناسی تحولی توجه‌ای روزافزون کسب کرده است. چرخش تمرکز از خطر به تاب‌آوری به واسطه ناکامیِ تأکید بر شناسایی عوامل خطرآفرین ناشی می‌شود. روش: جامعه پژوهش شامل، کلیه معتادین مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر تهران بود که از بین آنها نمونه‌ای با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی انتخاب شد. نمونه در مجموع 319 نفر (مذکر)، شامل دو گروه افراد وابسته به مواد (150 نفر) و غیر وابسته به مواد (169 نفر) بود که از این تعداد پرسشنامه‌های ناقص حذف و در نهایت 126پرسشنامه از معتادان و 108پرسشنامه از افراد سالم مورد تحلیل قرار گرفت. جهت تعیین برازش مدل بر اساس متغیرهای فرض شده در پژوهش، با استفاده از نرم افزار LISREL ابتدا، رابطه متغیرهای بنیادین اولیه با متغیرهای درون‌زاد نهایی بررسی شد. در ادامه، رابطه متغیرهای پایه با متغیرهای واسطه‌ای بررسی شد و در نهایت، رابطه متغیر واسطه‌ای با متغیر درون‌زاد با کنترل متغیر برون‌زاد تعیین شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد مدل پیش‌بینی شده برای تاب‌آوری در برابر مواد برازش لازم را داشت. نتیجه‌گیری: در این تحقیق برنامه‌ای مبتنی بر مدل زیستی روانی معنوی جهت مداخلات آموزشی برای افزایش تاب‌آوری افراد معتاد، تدوین شد.
متن کامل [PDF 423 kb]   (1276 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: ۱۳۹۳/۳/۱۳ | پذیرش: ۱۳۹۳/۳/۱۳ | انتشار: ۱۳۹۳/۳/۱۳