هدف: پژوهش حاضر به بررسی اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی گروهی بر خودشیفتگی مرضی و خودکارآمدی ترک در افراد مصرفکننده مواد محرک پرداخت. روش: این پژوهش نیمه-آزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل همه افراد مبتلا به مصرف مواد محرک مراجعهکننده به مراکز ترک اعتیاد زیر نظر سازمان بهزیستی شهر آبادان در سال 1402 بود. نمونه‌ای شامل 50 نفر از افراد با سابقه مصرف مواد محرک به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و به روش تصادفی در دو گروه آزمایش (25 نفر) و کنترل ( 25 نفر) قرار گرفتند. شرکتکنندگان پرسشنامه‌ی خودشیفتگی‌ مرضی و پرسشنامه خودکارآمدی ‌ترک را تکمیل کردند. جلسات رفتاردرمانی دیالکتیکی گروهی در 8 جلسه 90 دقیقه‌ای بر روی گروه آزمایش اجرا شد. تجزیه و تحلیل دادهها با روش کوواریانس چندمتغیره انجام شد. یافته‌ها: نتایج نشان‌ داد بین گروه آزمایش و کنترل در رابطه با خودشیفتگی ‌مرضی و خودکارآمدی‌ ترک در مرحله پس‌آزمون تفاوت معنی‌دار وجود داشت. به عبارت دیگر، آموزش رفتاردرمانی دیالکتیکی گروهی باعث کاهش خودشیفتگی ‌مرضی و افزایش خودکارآمدی ترک در افراد مبتلا به مصرف مواد محرک شد. نتیجه‌گیری: پیشنهاد می‌شود متخصصان حوزه سلامت‌ روان و اعتیاد با بکار‌گیری رفتاردرمانی دیالکتیک‌ گروهی در جهت کاهش خودشیفتگی ‌مرضی و افزایش خودکارآمدی ترک افراد در جستجوی درمان مصرف مواد بهره‌ ببرند.