دوره 13، شماره 54 - ( 11-1398 )                   جلد 13 شماره 54 صفحات 47-66 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز
چکیده:   (1354 مشاهده)
هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان ماتریکس و واقعیت درمانی نوین گروهی مبتنی بر تئوری انتخاب بر تاب­ آوری و سازگاری اجتماعی در مردان وابسته به مت ­آمفتامین تحت درمان با داروی بوپرنورفین انجام گرفت. روش: پژوهش حاضر از نوع نیمه ­آزمایشی با طرح پیش ­آزمون –پس­ آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش را مردان وابسته به مت­ آمفتامین، تحت درمان نگهدارنده با داروی بوپرنورفین مراجعه کننده خود معرف به مراکز ترک اعتیاد شهر تهران در زمستان 1397 تشکیل می ­دادند. تعداد 45 نفر از جامعه به روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب و به صورت کاملا تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه گمارده شدند. در هر سه گروه، پرسش­ نامه­ های تاب­ آوری کانر و دیویدسون و سازگاری اجتماعی بل به عنون پیش ­آزمون و پس­ آزمون اجرا شد. گروه نخست، در 14 جلسه درمان ماتریکس و گروه دوم، 8 جلسه واقعیت درمانی گروهی مبتنی بر تئوری انتخاب دریافت کردند. اما گروه سوم مداخله­ ای نداشتند و فقط تحت درمان نگهدارنده با داروی بوپرنورفین بودند. یافته­ ها: نتایج نشان داد درمان­ های ماتریکس و واقعیت درمانی بر تاب­ آوری و سازگاری اجتماعی بیماران اثربخش بود. همچنین تفاوت اثربخشی دو درمان معنادار بوده و درمان ماتریکس نسبت به واقعیت درمانی در هر دو متغیر اثربخشی بیشتری داشت. نتیجه­ گیری: با توجه به این­ که الگوی ماتریکس تلفیقی از برنامه­ های شناختی-رفتاری، مهارت ­های مقابله ­ای، آموزش خانواده و گروه ­های همیار می ­باشد، توصیه می­شود به صورت گسترده در درمان بیماران وابسته به مت ­آمفتامین استفاده شود.
 
متن کامل [PDF 463 kb]   (1061 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1398/1/6 | پذیرش: 1398/9/18 | انتشار: 1398/11/30