دوره 12، شماره 46 - ( 6-1397 )                   جلد 12 شماره 46 صفحات 37-54 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


سازمان مرکزی دانشگاه پیام نور
چکیده:   (975 مشاهده)
هدف: هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی طرحواره ­درمانی بر طرحواره­های ناسازگار اولیه، سبک ­های دلبستگی ناایمن در مران وابسته به هروئین بود. روش: این پژوهش نیمه ­آزمایشی از نوع پیش­ آزمون- پس­ آزمون با گروه گواه بود. تعداد 44 مرد وابسته به هروئین انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (22 نفر) و گروه گواه (22 نفر) گمارده شدند. در این مطالعه، گروه آزمایش تحت 10 جلسه 90 دقیقه ­ای طرحواره­ درمانی قرار گرفت و گروه گواه در لیست انتظار قرار گرفت. شرکت ­کنندگان پرسش­ نامه طرحواره یانگ فرم کوتاه و پرسش­ نامه سبک­ های دلبستگی بزرگسالان را در مرحله پیش  ­آزمون و پس­ آزمون کامل کردند. یافته­ ها: نتایج نشان داد که در مرحله پس­ آزمون، طرحواره­ درمانی توانست طرحواره­ های ناسازگار اولیه و سبک­ های دلبستگی ناایمن اجتنابی و دوسوگرا را به شکل معناداری نسبت به گروه گواه کاهش دهد. نتیجه­ گیری: طرحواره­ درمانی می­ تواند طرحواره ­های ناسازگار اولیه و سبک­ های دلبستگی ناایمن اجتنابی و دوسوگرا در مردان وابسته به هروئین را کاهش دهد.
متن کامل [PDF 677 kb]   (240 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۶/۱۱/۳۰ | پذیرش: ۱۳۹۷/۵/۹ | انتشار: ۱۳۹۷/۷/۱